Özofagus kanserinin tedavisinde neaodjuvan tedavi, cerrahi rezeksiyon ve küratif kemoradyoterapinin kısa ve uzun dönem sonuçlarının retrospektif incelenmesi

Abstract

Dünya çapında her yıl yaklaşık 500.000 hastaya özofagus kanseri tanısı konmaktadır. Kuzey Amerika'da görülme sıklığı son 20 yılda neredeyse iki katına çıkmıştır ve dünya çapında en sık görülen 8. kanserdir. Skuamöz hücreli karsinom (SCC) ve adenokarsinom (AdenoCa), özofagus malign tümörlerinin yüzde 95'inden fazlasını oluşturur. 20. yüzyılın büyük bölümünde SCC hakim oldu. 1960'larda SCC, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki özofagus tümörlerinin yüzde 90'ından fazlasını oluşturuyordu ve adenokarsinomlar çok nadir görülüyordu. Bununla birlikte, zamanla özofagus adenokarsinomunun insidansı batı ülkelerinde dramatik bir şekilde artmıştır, öyle ki, adenokarsinom şu anda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm özofagus kanserlerinin yüzde 60’ından fazlasını oluşturmaktadır. Bu çalışmada özofagus kanseri tanısıyla tedavi edilen hastalarda uygulanan farklı tedavi yaklaşımlarının kısa ve uzun dönem sonuçlarını karşılaştırmak amaçlanmıştır. Direkt cerrahi uygulanan hastalar, neoadjuvan tedavi sonrası cerrahi uygulananlarla karşılaştırılmış, ayrıca cerrahi yapılan hastalar ile sadece küratif kemoradyoterapi (KRT) uygulanan hastalar sağkalım ve komplikasyonlar açısından analiz edilmiştir. Retrospektif olarak değerlendirilen hasta grupları üçe ayrıldı: Grup 1 - direkt cerrahi, Grup 2 - neoadjuvan tedavi sonrası cerrahi, Grup 3 - cerrahi uygulanmaksızın küratif KRT. Hastaların demografik özellikleri, tümör tipleri, yerleşim yerleri, operasyon teknikleri, kısa dönem morbiditeleri (Clavien-Dindo sınıflamasına göre) ve uzun dönem sağkalım verileri karşılaştırıldı. KaplanMeier sağkalım analizi ve Cox regresyon testleri kullanıldı. Direkt cerrahi uygulanan hastalar ile neoadjuvan tedavi sonrası cerrahi uygulananlar arasında sağkalım açısından anlamlı fark bulunmazken, erken evrelerde direkt cerrahinin sağkalım avantajı sağlayabileceği gözlemlendi. SCC alt grubunda cerrahi ve küratif KRT grupları benzer sağkalım gösterirken, adenokarsinom alt grubunda cerrahi uygulanan hastalarda belirgin sağkalım avantajı saptandı.Clavien-Dindo skoru açısından da komplikasyonlar açısından gruplar arasında belirgin farklılıklar görüldü. Ameliyat edilen hastalarda gelişen komplikasyonların KRT verilen hastalarda gelişen komplikasyonlara göre daha yüksek skorlu olduğu görülmüş olup tüm hastalar göz önüne alındığında da skor arttıkça hem hastalıksız hem de genel sağkalımın azaldığı görülmüştür. Özofagus kanseri tedavisinde uygun hastalarda cerrahi halen temel tedavi seçeneği olmaya devam etmektedir. AdenoCa olgularında cerrahi ile daha iyi sağkalım sağlanırken, SCC hastalarında küratif KRT de etkili bir alternatif olabilir. Neoadjuvan tedavi uygulanan hastalarda kısa dönemde morbidite artışı izlense de, uzun dönem sağkalım sonuçları ile dengelenebilmektedir.Approximately 500,000 new cases of esophageal cancer are diagnosed worldwide each year. In North America, its incidence has nearly doubled over the past 20 years, making it the 8th most common cancer globally. Squamous cell carcinoma and adenocarcinoma account for more than 95% of esophageal malignancies. Throughout much of the 20th century, SCC predominated. In the 1960s, SCC made up more than 90% of esophageal tumors in the United States, with adenocarcinomas being very rare. However, over time, the incidence of esophageal adenocarcinoma has dramatically increased in Western countries, to the point where adenocarcinoma now accounts for more than 60% of all esophageal cancers in the United States. This study aimed to compare the short- and long-term outcomes of different treatment strategies in patients diagnosed with esophageal cancer. Patients who underwent primary surgery were compared with those who received neoadjuvant therapy followed by surgery, and both surgical groups were also compared with patients treated with definitive chemoradiotherapy (CRT) without surgery. Patients were retrospectively categorized into three groups: Group 1 – primary surgery, Group 2 – surgery after neoadjuvant therapy, Group 3 – definitive CRT without surgery. Demographic characteristics, tumor types, localization, surgical techniques, short-term morbidity (based on ClavienDindo classification), and long-term survival were analyzed. Kaplan-Meier survival analysis and Cox regression were applied. No significant survival difference was observed between patients undergoing primary surgery and those treated with neoadjuvant therapy followed by surgery. However, primary surgery may provide a survival benefit in early-stage disease. In the SCC subgroup, survival outcomes were comparable between surgical and CRT groups, while in the AdenoCa subgroup, surgery yielded better survival. Major complications (Clavien-Dindo ≥3) showed significant differences among groups. Surgery remains the mainstay of treatment in eligible patients with esophageal cancer. In adenocancer cases, surgery is associated with improved survival, whereas in SCC patients, definitive CRT can be a viable alternative. Although neoadjuvant therapy increases short-term morbidity, it may be balanced by favorable long-term outcomes.