Sıçan omuz immobilizasyon modeli ile oluşturulan kontraktürde oral uygulanan kortikosteroid ve kolşisinin etkinliğinin karşılaştırılması

Abstract

Amaç: Donmuş omuz tedavisinde kortikosteroid yaygın kullanılan bir ajandır. Bu hastalığın hangi evresinde nasıl bir tedavi uygulanması konusunda net bir görüş birliğine henüz varılamamıştır. Çalışmamızda, sıçan donmuş omuz modelinde oral yoldan uygulanan kolşisin ve metilprednizolonun hastalığın farklı evrelerdeki etkinliğinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Deneysel donmuş omuz modeli oluşturmak amacıyla alçı ile immobilizasyon modeli uygulanmıştır. 112 adet Wistar Albino türü erkek sıçan her grupta 16 denek olacak şekilde 7 gruba ayrılmıştır. Grup 1-SK; Sağlıklı Kontrol, Grup 2-HEK; Hasta Erken Kontrol, Grup 3-KET; Kolşisin Erken Tedavi, Grup 4-SET; Kortikosteroid Erken Tedavi, Grup 5-HGK; Hasta Geç Kontrol, Grup 6-KGT; Kolşisin Geç Tedavi, Grup 7-SGT; Kortikosteroid Geç Tedavi grubu olarak belirlenmiştir. Abdüksiyon ve dış rotasyon açıları, eklem kapsül kalınlığı, neovaskülarizasyon, sinoviyal hiperplazi, mononükleer hücre infiltrasyonu, kollajen tipleri ve hidroksiprolin değerlendirilmiştir. Bulgular: Erken ve geç dönemde, her iki tedavide tüm açıları artırmıştır (p<0,05). Erken dönemde kolşisin sinoviyal hiperplaziyi, enflamasyonu, Tip 1 kollajeni azaltmıştır (p<0,05). Geç dönemde, kolşisin eklem kapsül kalınlığını azalmıştır (p=0,033). Erken ve geç grupların Tip 1 kollajen dışında tüm parametrelerinde kolşisin ile kortikosteroid tedavisi arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır (p>0,05). Sonuç: Donmuş omuz tedavisinde kolşisinin eklem hareketleri ve histopatolojik açıdan hem erken hem de geç dönemde kortikosteroidler kadar etkili olduğu görülmüştür. Ayrıca, immünohistokimyasal değerlendirmelerde, Tip 1 kollajendeki azalmanın erken dönemde kolşisin tedavisiyle kortikosteroid tedavisinden daha üstün olduğu anlaşılmıştır.Objective: Corticosteroids are commonly used agents in the treatment of frozen shoulder. There is still no clear consensus on what treatment should be used at which stage of the disease. In our study, we aimed to compare the efficacy of colchicine and methylprednisolone administered orally in rats with frozen shoulder at different stages of the disease. Materials and Methods: A plaster immobilisation model was applied to create an experimental frozen shoulder model. 112 male Wistar Albino rats were divided into 7 groups with 16 subjects in each group. Group 1-HC: Healthy Control, Group 2-EC: Early Control, Group 3-ECT: Early Colchicine Treatment, Group 4-EST: Early Corticosteroid Treatment, Group 5-LC: Late Control, Group 6-LCT: Late Colchicine Treatment, Group 7-LST: Late Corticosteroid Treatment. Abduction and external rotation angles, joint capsule thickness, neovascularisation, synovial hyperplasia, mononuclear cell infiltration, collagen types, and hydroxyproline were evaluated. Results: In both the early and late periods, both treatments increased all angles (p<0.05). In the early period, colchicine reduced synovial hyperplasia, inflammation, and Type 1 collagen (p<0.05). In the late period, colchicine reduced joint capsule thickness (p=0.033). No significant difference was observed between colchicine and corticosteroid treatment in all parameters except Type 1 collagen in the early and late groups (p>0.05). Conclusion: In the treatment of frozen shoulder, colchicine has been found to be as effective as corticosteroids in both the early and late stages in terms of joint movement and histopathology. Furthermore, immunohistochemical evaluations have shown that the reduction in type 1 collagen in the early stages is superior with colchicine treatment compared to corticosteroid treatment.