Omuz ekleminin değerlendirilmesinde konvansiyonel MR ile MR artrografinin karşılaştırılması

Abstract

Amaç: Konvansiyonel MR ile rotator kaf artiküler yüz yırtıklarını, komplet yırtıkları ve tendiniti ayırt edebilmek güçtür. Eklem içinde belirgin efüzyon yokluğunda glenoid labrum, glenohumeral ligamanlar gibi küçük intraartiküler yapılar net değerlendirilemez. Bu çalışmada rotator kaf lezyonlarının ve omuz instabilitesinin değerlendirilmesinde MR artrografinin tanısal değerini saptamak amacıyla konvansiyonel MR ile karşılaştırması yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: İmpingement ve instabilite nedeniyle konvansiyonel MR yapılan 42 olguya patolojiyi aydınlatmak amacıyla MR artrografi yapıldı. İlk aşamayı fluoroskopi altında eklem içine paramanyetik kontrast madde verilmesi oluşturuyordu. Daha sonra yağ baskılamalı T1 A aksiyel, oblik koronal ve oblik sagital görüntüler elde olundu. Rotator kaf, glenoid labrum ve ligamanlar, eklem kapsülü, kemik yapılar değerlendirildi. Bulgular: MR artrografide komplet rotator kaf yırtıklarında subakromio-subdeltoid bursaya kontrast kaçışı görülürken parsiyel yırtıklarda yüzeye uzanmayan kontrast dolumu mevcuttu. Kontrast madde ile eklem distansiyonunun sağlanması nedeniyle kapsül, labrum ve ligamanlara ait lezyonlar ile anatomik varyasyonlar daha net değerlendirilebildi. Sonuç: MR artrografi rotator kaf lezyonlarında ve instabilite olgularında tanısal aşamada oldukça yararlı bir tetkik olup konvansiyonel MR'ı tamamlayıcı bir tetkiktir.Purpose: It is difficult to differentiate rotator cuff articular surface tears and tendinitis with conventional MR imaging. Small intraarticular structures such as glenoid labrum and glenohumeral ligaments are not well depicted when insufficient fluid is present to outline their contour. This study was undertaken to determine the diagnostic value of MR artrography for the evaluation of rotator cuff lesions and glenohumeral instability in comparison with that of conventional MR imaging. Materials and Methods: MR artrography was performed in 42 patients underwent conventional MR imaging because of impingement syndrome or glenohumeral instability. The first step was to inject paramagnetic contrast medium into the glenohumeral joint under fluoroscopic observation. T1-weighted MR images with fat suppression were obtained in axial, coronal oblique, and sagital oblique planes. Conventional MR and MR artrographic images were evaluated independently for abnormalities of the rotator cuff, labrum, glenohumeral ligaments, and capsular anatomy. Results: With MR artrography, complete rotator cuff tears were identified with contrast material entering within the subacromial bursa. In partial tears of the inferior tendon surface, contrast material filled the defect without entering the subacromial bursa. With inflation of the joint with contrast material, disorders and anatomic variations of the capsule, labrum, and ligaments were better delineated. Conclusion: MR artrography is useful in the evaluation of the rotator cuff lesions and glenohumeral instability. It may be used as a complementary method to the conventional MR imaging.