Bor bileşiklerinin androjen reseptörü (AR) aktivasyonuna etkisinin araştırılması

Abstract

Bu tez çalışması kapsamında; borik asidin (BA) ve yeni sentezlenmiş bor bileşikleri olan ‘M7m ve M2’nin’, prostat kanseri hücrelerinde androjen reseptörü (AR) sinyal yolağı üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Hipotez, önceki çalışmalarda borik asidin PSA seviyelerini azaltabileceği ve hücresel proliferasyonu bilinmeyen bir mekanizma ile baskılayabileceğini öne süren bulgulara dayanarak kurulmuştur. Bu doğrultuda, borik asit ya da borik asit türevi bileşiklerin, özellikle AR antagonisti Enzalutamid (ENZA) ile kombinasyonu halinde; AR proteinini, nükleer translokasyonunu ve AR’ye bağımlı gen ekspresyonunu düzenleyip düzenlemediğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Androjen bağımlı prostat kanseri modeli olarak LNCaP hücre hattı kullanılmış ve hücreler M7m, M2, BA, ENZA ve sentetik androjen R1881 ile tekli ve/veya kombinasyonları halinde muamele edilmiştir. Protein ve gen ekspresyonundaki değişiklikler western blot, immünopresipitasyon, immünofloresan ve kantitatif RT-PCR yöntemleri ile analiz edilmiştir. Hücre proliferasyonu üzerine etkiler ise MTT ve koloni formasyonu deneyi ile değerlendirilmiştir. Hücrelere M7m uygulanması sonrasında AR, PSA ve fosforile AR (pAR) düzeylerinde anlamlı bir azalma tespit edilmiş, bu etkinin ENZA varlığında daha belirgin olduğu gözlenmiştir. AR'nin ubikitinlenmesinde artış meydana gelmiş ve nükleer translokasyonunun, R1881 uyarımı altında dahi, bozulduğu görülmüştür. Bu nedenle yapılan tüm denemeler sonucunda bor türevleri arasında en etkili bileşiğin M7m olduğuna karar verilmiştir. Bu bulgular, M7m’in ligandla uyarılmış AR aktivasyonunu farklı mekanizmalarla engellediğini göstermektedir. Ayrıca M7m ve ENZA’nın birlikte uygulanması, koloni oluşumunu ciddi şekilde azaltmış ve sinerjik antiproliferatif etki ortaya koymuştur. Elde edilen veriler doğrultusunda, M7m’in AR hedefli tedavilerin etkinliğini artırabilecek potansiyel bir yardımcı ajan olduğu belirlenmiştir. Bu bulgular, bor bileşiklerinin ileri evre ve tedaviye dirençli prostat kanseri modellerindeki terapötik önemini ortaya koymaktadır.In this thesis, the effects of Boric Acid (BA) and new synthesized boron-based compounds, which was M7m and M2, were examined for the androgen receptor signalling pathway in prostate cancer. The hypothesis of the thesis was depended on the previous knowledge that was ‘BA may reduce PSA levels and inhibits cell growth in prostate cells.’ So that the focus of the project was boron compounds’ modulation in LNCaP cells via AR protein levels, AR nuclear translocation and AR dependent gene expressions in combination with the AR antagonist enzalutamide (ENZA). Androgen dependent LNCaP cells were treated with M7m, M2, BA, ENZA and R1881 which is a synthetic androgen. The treatment of the compounds was applied alone or combination. LNCaP cells’ protein levels, gene expressions and protein translocation were examined by using western blot, immunoprecipitation, immunofluorescence, qRTPCR. Effects of cell proliferation were evaluated with MTT and colony formation assay. Following M7m treatment to cells, a significant decerease in AR, PSA and phosphorylated AR levels was observed and this effect was observed to be stronger in the presence of ENZA. In addition to this, M7m increased AR ubiquitination and AR nuclear translocation even in the presence of R1881. Therefore, based on all experiments, M7m was found the be the most effective compound among the other boron derivatives. These finding suggest that M7m inhibits ligand-induced AR activation via different mechanism. Furthermore, co-administration of M7m and ENZA significantly reduced colony formation and demonstrated a synergistic effect with ENZA. Based on all results, M7m was identified as a potential adjuvant agent that could enhance the efficacy of AR-targeted therapies. These findings demonstrate the therapeutic value of boron compounds in advanced and treatment-resistant prostate cancer models.