İctihad, taklid ve mezhep savunusu bağlamında Vehbî Süleyman Gavoçi'nin fıkıh anlayışı

Abstract

Bu tezde, Vehbî Süleyman Gavoçi’nin (1923-2011) fıkhî görüşlerinde kullandığı usûl analiz edilmiştir. Arnavut kökenli ve son dönem Sünnî-Hanefî âlimlerinden biri olan Gavoçi, 20. yüzyılda müslümanlar arasında İslâmî ilimler metodolojisi konusunda yaşanan zihinsel karışıklıklar döneminde, geleneksel İslâm ilim birikimini günümüze taşıyan mezhebî bakış açısını benimsemiştir. Bu çalışmada, Gavoçi’nin fıkıh faaliyetlerinde takip ettiği usulünü anlamak amacıyla ictihad ve taklid ile ilgili ele aldığı konular tahlil edilmiştir. Ayrıca Gavoçi’nin dört mezhep dışındaki görüşleri savunanlara ve Ebû Hanîfe’ye yönelik eleştirilere karşı verdiği cevapları incelenmiş ve Hanefî mezhebi içinde hangi tavrın izlerini taşıdığı belirlenmeye çalışılmıştır.

This dissertation analyzes the jurisprudential methodology of Wahbi Sulayman Ghawoji (1923–2011), an Albanian scholar and one of the prominent late Sunni- Hanafi authorities. In the 20th century, a period marked by intellectual uncertainty among Muslims regarding the methodology of Islamic sciences, Ghawoji adopted a madhhab-based approach, transmitting the traditional Islamic scholarly heritage into the contemporary era. The study examines his treatment of ijtihad and taqlid to understand the principles guiding his legal reasoning. It also considers his responses to criticisms of Abû Hanîfa and his defense against those advocating views outside the four established Sunni legal schools. Finally, the research seeks to identify the particular tendencies within the Hanafi tradition that are reflected in Ghawoji’s thought.