Mesane kanserinde BCG tedavi direncinin gen seviyesinde retrospektif araştırılması

Abstract

Giriş: Mesane kanserinin en yaygın histolojik tipi ürotelyal hücreli karsinomdur ve vakaların %90'ından fazlasını oluşturur. Günümüzde intravezikal BCG (Bacillus Calmette-Guérin), kasa invazyonu olmayan orta ve yüksek riskli mesane kanseri hastalarında adjuvan tedavide altın standart olarak kullanılmaktadır. Ancak, bu tedaviye yanıt vermeyen (BCG dirençli) hastaların belirlenmesi için biyobelirteçlerin tanımlanması önem arz etmektedir. Bu çalışmada, intravezikal BCG tedavisi alan kasa invazyonu olmayan mesane kanseri hastalarında, BCG'ye dirençli ve dirençli olmayan hastalar arasında instilasyon sonrası fibronectin-mTOR sinyal yollarıyla ilişkili genlerin ekspresyon düzeylerindeki farklılıkların belirlenmesi amaçlanmıştır. Gereç Yöntem: Çalışmamamıza, 2020-2023 yılları arasında Bursa Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Üroloji Anabilim Dalı’na başvuran, intravezikal BCG uygulanan kasa invaze olmayan mesane kanseri 49 hasta dahil edilmiştir. 12’si BCG tedavisine direnç gösteren, 37’si BCG tedavisinden fayda gören toplam 49 hastaya ait parafine gömülü tümör dokusu örnekleri çalışılmıştır. Dokular deparafinize edildi. Santrifüj sonrası RNA çözeltileri elde edilmiştir. Reverse transkripsiyon işlemi uygulanarak gen ekspresyonları incelendi. Hasta grupları tedavi öncesi-sonrası, tedaviye dirençli grup-tedaviden fayda gören grup şeklinde gen ekspresyon seviyeleri karşılaştırıldı. Bulgular: Dirençli gruptaki fibronektin ekspresyonlarının, BCG tedavisi sonrası istatiksel olarak anlamlı bir düşüş gösterdiği saptandı. BCG tedavisi öncesi fibronektin ekspresyonları değerlendirildiğinde; BCG dirençli gruptaki fibronektin ekspresyonları, BCG tedavisinden fayda gören gruptaki ekspresyon seviyelerine göre daha az olduğu görüldü. mTORC2 elemanı olan RICTOR ekspresyonları incelendiğinde; BCG tedavisinden fayda gören grupta tedavi sonrası ekspresyonunda istatistiksel olarak anlamlı bir artış görüldü. BCG dirençli grupta ise tedavi sonrası ekspresyonda istatistiksel olarak anlamlı bir azalma saptandı. BCG tedavisine dirençli grupta mTOR ekspresyonu tedavi sonrası anlamlı bir şekilde azaldığı bulundu. PRKAA1 ekspresyonlarını değerlendirdiğinde, BCG tedavisinden fayda gören grupta tedavi sonrası istatistiksel olarak anlamlı bir azalma görüldü. Sonuç: Fibronektin ekspresyon seviyesi, BCG tedavisinin başarısı için önemli bir role sahiptir. Tedavi öncesi fibronektin seviyesi BCG tedavisi başarısında prediktif bir rol oynayabileceği düşünülmektedir. Ancak fibronektine ait eşik değeri belirlemek için, daha fazla hasta sayısı olan çalışmaların yapılması gerekmektedir. Çalışmamızdan elde ettiğimiz verilere göre mTOR ve fibronektin bağlantısının BCG direnç gelişiminde önemli bir role sahip olduğu görülmektedir.

Introduction: Urothelial cell carcinoma is the most common histological type of bladder cancer and accounts for more than 90% of cases. Currently, intravesical BCG (Bacillus Calmette-Guérin), is the gold standard for adjuvant treatment of intermediate and high-risk bladder cancer patients without muscle invasion. However, it is important to define biomarkers to identify patients who do not respond to this treatment (BCG resistant). In this study, we aimed to determine the differences in the expression levels of genes related to fibronectin-mTOR signalling pathways after instillation between BCG-resistant and non-resistant patients in bladder cancer patients without muscle invasion receiving intravesical BCG treatment Materials and Methods: In our study, 49 patients with non-muscle invasive bladder cancer who applied to Bursa Uludag University Faculty of Medicine, Department of Urology between 2020 and 2023 and underwent intravesical BCG were included. Paraffin-embedded tumour tissue samples of 49 patients, 12 of whom were resistant to BCG treatment and 37 of whom benefited from BCG treatment, were studied. The tissues were deparaffinised. RNA solutions were obtained after centrifugation. Gene expressions were analysed by reverse transcription. Gene expression levels were compared between patient groups before and after treatment, treatment resistant group and treatment benefited group. Results: Fibronectin expressions in the resistant group showed a statistically significant decrease after BCG treatment. When fibronectin expressions before BCG treatment were evaluated; fibronectin expressions in the BCG resistant group were found to be lower than the expression levels in the group that benefited from BCG treatment. When RICTOR expressions, which is an mTORC2 element, were examined; a statistically significant increase was observed in its expression after treatment in the group that benefited from BCG treatment. In the BCG-resistant group, a statistically significant decrease in post-treatment expression was found. In the BCG-resistant group, mTOR expression was found to be significantly decreased after treatment. When PRKAA1 expression was evaluated, a statistically significant decrease was observed in the group that benefited from BCG treatment. Conclusion: Fibronectin expression level has an important role for the success of BCG treatment. It is thought that fibronectin level before treatment may play a predictive role in the success of BCG treatment. However, to determine the threshold value of fibronectin, studies with a larger number of patients should be conducted. According to the data obtained from our study, mTOR and fibronectin connection seems to have an important role in the development of BCG resistance.