Total diz artroplastisinde patellar komponent tespitinde farklı çimentolama tekniklerinin karşılaştırılması, biyomekanik çalışma

Abstract

Amaç: Bu çalışmada patellar komponent tespitinde farklı çimentolama tekniklerinin biyomekanik olarak karşılaştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Sentetik patellar kemik modelinde (Selbones©Araştırma Laboratuvarı, Kayseri, Türkiye), tamamı polietilen üniversal kubbepatellar komponentin (Trauson® universal dome, Stryker, Changzhou, Çin), kemik çimentosu (Surgical Simplex® P, Stryker, Limerick, İrlanda) kullanılarak implantasyonu uygulandı. Test örnekleri çimentolama tekniğine göre üç gruba ayrıldı. Grup 1 "parsiyel çimentolama", Grup 2 "tam çimentolama", Grup 3" modifikasyon" tekniği olarak isimlendirildi. Materyallerin tespiti sonrası fiksasyonun gücü, Çekme basma test makinesi (UVE, Bursa-Türkiye) kullanılarak üretilen izole makasla kuvveti uygulanarak biyomekanik olarak test edildi. Hangi çimentolama tekniğinin en iyi fiksasyon gücünü sağladığını belirlemek için eğriler ve tepe stres basınçları analiz edildi. Elde edilen değerler istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Bulgular: Toplam 30 adet test örneğinin tepe stres basınç ortalaması 1305,86 (±24,72) N (Newton) olup bu değerler grup 1, grup 2 ve grup 3 için sırasıyla 1013,00 (±24,72), 1334,60 (±37,17) ve 1570,00 (±26,56) N olarak tespit edildi (p<0,001). Karşılaştırmada anlamlı fark bulunması nedeniyle tüm grupların birbiriyle yapılan çoklu karşılaştırmalarında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptandı (p<0,001).Sonuç: Modifikasyon çimentolama tekniğinin total diz artroplastisinde (TDA) patellar komponentin çimento ile tespitinde komponentin stabilizasyonuna katkı sağlayacağı tespit edildi. Stabilizasyonun desteklenmesi ile modifikasyon çimentolama tekniğinin patellar komponent kaynaklı komplikasyon görülme sıklığını azaltacağı kanısına varıldı. Sentetik patellar kemik modelinin in vitro artroplasti çalışmalarında kullanılabilir bir model olduğu öngörüldü. Buna ek olarak 50 cc enjektör kullanılması, mevcut pazarlanan uygulama sistemlerine kıyasla daha ulaşılabilir, az maliyetli ve pratik bir çimento uygulama tekniği olan bu yöntem ile elde edilen in vitro olumlu sonuçların ileri klinik çalışmalarla değerlendirilmesi amaçlandı. İleriki çalışmalarda sentetik patellar kemik modellerinin kadavra modelleri ile karşılaştırılması, patellar komponent çimentolamasında geliştirilen modifikasyonların maliyet-yarar analizi yapılması planlandı.Purpose: The aim of this study was to biomechanically compare different cementing techniques for patellar component fixation. Material and Methods: Synthetic patellar bone model (Selbones© Research Laboratory, Kayseri, Turkey) was implanted with an all-polyethylene universal dome patellar component (Trauson® universal dome, Stryker, Changzhou, China) using bone cement (Surgical Simplex® P, Stryker, Limerick, Ireland). The test specimens were divided into three groups according to the cementing technique. Group 1 was named as "partial cementing", Group 2 as "full cementing" and Group 3 as "modification" technique. After fixation of the materials, the strength of fixation was tested biomechanically by applying force with isolated scissors produced using a tensile compression testing machine (UVE, Bursa-Turkey). Curves and peak stress pressures were analyzed to determine which cementing technique provided the best fixation strength. The values obtained were statistically compared. Results: The mean peak stress pressure of a total of 30 test specimens was 1305.86 (±24.72) N (Newton) and these values were determined as 1013.00 (±24.72), 1334.60 (±37.17) and 1570.00 (±26.56) N for group 1, group 2 and group 3, respectively (p<0.001). A statistically significant difference was found in the multiple comparisons of all groups with each other(p<0.001). Conclusion: It was determined that the modification cementing technique would contribute to the stabilization of the component in cement fixation of the patellar component in total knee arthroplasty (TKA). It was concluded that the modification cementing technique will reduce the incidence of patellar component-related complications by supporting stabilization. The synthetic patellar bone model was predicted to be a usable model for in vitro arthroplasty studies. In addition, it was aimed to evaluate the positive in vitro results obtained with this method, which is a more accessible, less costly and practical cement application technique compared to the currently marketed application systems by using a 50 cc injector, in further clinical studies. In future studies, comparison of synthetic patellar bone models with cadaveric models and cost-benefit analysis of modifications developed in patellar component cementing were planned.