12 - 16 yaş grubu bireysel ve takım sporcularının antrenörleriyle olan ilişkilerinin incelenmesi

Abstract

Bu çalışmada bireysel (tenis, masa tenisi, badminton) ve takım (futbol, basketbol, hentbol) sporlarında lisanslı olan 12 – 16 yaş aralığında bulunan sporcuların antrenörleri ile ilişkileri incelenmiştir. Çalışmanın örneklemini futbol (n=50), hentbol (n=59), basketbol (n=36), tenis (n=21), masa tenisi (n=25), badminton (n=27) olmak üzere toplam 218 sporcu oluşturmuştur. Sporcuların antrenörleri ile olan ilişkilerini belirlemede Jowett ve Ntoumanis (2004) tarafından geliştirilen, Altındaş ve ark., (2012) tarafından Türkçe ’ye uyarlanan 11 madde ve 3 alt boyuttan (yakınlık, bağlılık ve tamamlayıcılık) oluşan 7’ li likert tipi olan Antrenör-Sporcu İlişkisi Ölçeği ile değerlendirilmektedir. Her bir alt boyut demografik özellikler, milli sporcu olma durumu, elde edilen dereceler ve ilgili branşta lisanslı olma yılına göre incelenmiştir. Elde edilen verilerin normallik sınaması Skewness ve Kurtosis ve Kolmogorov – Smirnov testi ile yapılmıştır. Normal dağılım göstermeyen verilerin analizi Mann Whitney U, Kruskal Wallis H testi ve Spearman korelasyon analizi uygulanmış ve anlamlılık düzeyi p<0,05 kabul edilmiştir. Ölçeğin alt boyutlarında (yakınlık, bağlılık, tamamlayıcılık) cinsiyet, milli olma durumu, elde edilen derecelere göre anlamlı farklılık gözlenmezken (p>0,05); öğrenim durumu değişkeni yakınlık alt boyutunda anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0,05). Bireysel ve takım sporları ile spor branşlarının kendi içerisindeki değerlendirmesinde de anlamlı bir fark bulunmamıştır. Bu doğrultuda adolesan dönemindeki sporcuların ilerleyen yaşla birlikte sportif başarı grafiğinin artış göstermesi için psikososyal destek süreçlerini de arttıracak mental destekler verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

This study examined the relationships between athletes aged 12 to 16, who are licensed in individual sports (tennis, table tennis, badminton) and team sports (football, basketball, handball), and their coaches. The sample of the study consisted of a total of 218 athletes, including football (n=50), handball (n=59), basketball (n=36), tennis (n=21), table tennis (n=25), and badminton (n=27). The relationships between athletes and their coaches were assessed using the CoachAthlete Relationship Questionnaire, developed by Jowett and Ntoumanis (2004) and adapted into Turkish by Altındaş et al. (2012). The scale consists of 11 items and 3 sub-dimensions (closeness, commitment, and complementarity) in a 7-point Likert format. Each sub-dimension was analysed based on demographic characteristics, national athlete status, competition achievements, and the number of years the athlete had been licensed in the respective sport. Normality of the data was tested using Skewness and Kurtosis values as well as the Kolmogorov–Smirnov test. Since the data did not show a normal distribution, nonparametric tests such as the Mann–Whitney U test, Kruskal–Wallis H test, and Spearman correlation analysis were applied. The significance level was set at p<0.05. No statistically significant differences were observed in the sub-dimensions of the scale (closeness, commitment, complementarity) based on gender, national athlete status, or competition achievements (p>0.05). However, a significant difference was found in the "closeness" sub-dimension based on the educational level of the athletes (p<0.05). Furthermore, no significant differences were observed between individual and team sports or within the different sports branches themselves. In conclusion, it was suggested that in order to support the increase in athletic performance with advancing age during adolescence, athletes should also be provided with mental support that enhances their psychosocial adaptation processes.