İbn Meymûn’un mucize görüşü üzerine bir inceleme

Abstract

Yahudilerin dinî ve milli kimliklerinin oluşumu açısından mucizeler önemli bir işlev görmektedir. Fakat Orta Çağ’da etkili olan felsefi tartışmaların etkisiyle Yahudi âlimler kutsal kitap boyunca anlatılan tabiatüstü olayların imkânını tartışmışlardır. Bu dönemin önde gelen Yahudi cemaat önderlerinden biri olan ve Yahudi teolojisi üzerindeki etkisi tartışılmaz olan İbn Meymûn da birçok eserinde söz konusu meseleye dair fikirlerini beyan etmektedir. O, bir taraan mucizeyi dinin esaslarından biri olarak nitelerken diğer taraan bazı kutsal kitap mucizelerini Yahudi geleneğinden farklı yorumlamaktadır. Buradan hareketle İbn Meymûn’un gerçekte hangi düşünceyi savunduğu meselesi birçok araştırmacı tarafından tartışılmaktadır. Türkçe literatürde müstakil olarak çalışılmamış olan İbn Meymûn’un mucize anlayışı bu makalenin konusunu oluşturmaktadır. Öncelikle İbn Meymûn’un mucizelere inanıp inanmadığı meselesi ele alınmakta, daha sonra eserlerinde ortaya koyduğu mucizenin mahiyeti ve ortaya çıkma gayesi üzerinde durulmaktadır. İbn Meymûn’un eserlerinde mucize meselesinin yer aldığı bölümler, çalışmanın ana kaynaklarını oluşturmaktadır. Makalede âlimin mucize hakkındaki görüşleri bir bütün halinde incelenerek konunun açıklığa kavuşturulması amaçlanmaktadır.

Miracles play an important role in the formation of the religious and national identity of the Jews. However, under the influence of philosophical movements that were influential in the Middle Ages, Jewish scholars debated the possibility of supernatural events described throughout the Torah. Maimonides, one of the leading Jewish community leaders of this period and whose influence on Jewish theology is indisputable, also made an explanation on this issue in many of his works. On the one hand, he describes miracles as one of the foundations of religion, and on the other hand, he interprets some of the miracles of the Torah outside of Jewish tradition. Based on this, the issue of which idea Maimonides actually defended is debated by many researchers. Maimonides’ understanding of miracles, which has not been studied independently in Turkish literature, constitutes the subject of this article. First, the issue of whether Maimonides believed in miracles, and then the nature of the miracles he presents in his works and the purpose for which they occur are discussed. e sections in the works of Maimonides that deal with the issue of miracles constitute the main sources of this study. e article aims to clarify the issue by examining Maimonides’ views on miracles as a whole.