Socio-economic factors influencing the adaptation strategies of tomato producers’ to climate change in North West, Nigeria

Abstract

This work evaluated socio-economic factors influencing the adaptability strategy of tomato producers to climate change in the North West, Nigeria. Primary data utilized were based on well-designed questionnaire distributed to 100 tomato producers. Data were analyzed using descriptive statistics, using an adaptability strategy use index, multinomial Logit model, and principal component model. The outcome shows that the average age of tomato producers approximates 44 years. They are literate with an average of 12 years of school education. About 51% of tomato producers had access to credit, and they are smallholder farmers with an average of 0.81 hectares of farm land. The major climate change adaptation strategies used by tomato producers and their corresponding indexes include the planting of heat and drought tolerant crops (0.9725), use of improved seeds (0.9682), mulching (0.8981), soil and water conservation technique (0.8321), and use of organic manure (0.7931). The significant predictors influencing the choice of low climate change adaptation strategy users include years of school education, age, experience in tomato farming, and income earned from tomato farming. The significant predictors influencing high climate change adaptation strategy users include years of school education, and income earned from tomato farming. The major challenges faced by tomato producers and their corresponding Eigen values include a lack of improved seeds (8.6935), lack of technology (5.93660), lack of processing and storage facilities (3.9274), and lack of capacity building for producers (3.5173). Improved seeds, irrigation facilities, and farm technologies should be made available to tomato producers to combat threats of climate variability and increase productivity.

Bu çalışma, Kuzey Batı Nijerya'daki domates üreticilerinin iklim değişikliğine uyum stratejisini etkileyen sosyo-ekonomik faktörleri değerlendirmiştir. Çalışmada kullanılan birincil veriler, 100 domates üreticisi ile yapılan anketlere dayanmaktadır. Veriler, tanımlayıcı istatistikler, uyum stratejisi kullanım endeksi, Multinomial Logit ve Temel Bileşen modelleri kullanılarak analiz edilmiştir. Sonuçlar, domates üreticilerinin ortalama yaşının yaklaşık 44 ve ortalama 12 yıllık eğitime sahip olduklarını göstermektedir. Domates üreticilerinin yaklaşık %51'inin krediye erişibildiği ve bunların ortalama 0,81 hektarlık tarım arazisine sahip küçük üreticiler olduğu belirlenmiştir. Domates üreticilerinin kullandığı başlıca iklim değişikliğine uyum stratejileri ve bunlara karşılık gelen endeksler arasında sıcaklık ve kuraklığa dayanıklı ürünlerin ekimi (0,9725), ıslah edilmiş tohum kullanımı (0,9682), malçlama (0,8981), toprak ve su koruma tekniği (0,8321) ve organik gübre kullanımı (0,7931) yer almaktadır. Düşük iklim değişikliği uyum stratejisi kullanıcılarının seçimini etkileyen önemli belirleyiciler arasında eğitim süresi, yaş, domates yetiştiriciliğindeki deneyim ve domates yetiştiriciliğinden elde edilen gelir yer almaktadır. Yüksek iklim değişikliğine uyum stratejisi kullanıcılarını etkileyen önemli belirleyiciler arasında eğitim süresi ve domates tarımından elde edilen gelir yer almaktadır. Domates üreticilerinin karşılaştığı temel zorluklar ve bunlara karşılık gelen Eigen değerleri arasında ıslah edilmiş tohum eksikliği (8,6935), teknoloji eksikliği (5,93660), işleme ve depolama tesislerinin eksikliği (3,9274) ve üreticiler için kapasite geliştirme eksikliği (3,5173) yer almaktadır. İklim değişikliği tehditleriyle mücadele etmek ve verimliliği artırmak için ıslah edilmiş tohum, sulama tesisleri ve tarım teknolojileri domates üreticilerinin kullanımına sunulmalıdır.