Evli bireylerde bağlanma yaralanmaları affetme ve duygu düzenleme arasındaki ilişkilerin incelenmesi

Abstract

Bu araştırmanın temel amacı evli bireylerde bağlanma yaralanmaları, affetme ve duygu düzenleme arasındaki ilişkilerin incelenmesidir. Bağlanma yaralanmalarına vurgu yapılan bu araştırmada bir diğer amaç, evli bireylerin bağlanma yaralanmaları düzeylerinin çeşitli demografik değişkenlere göre incelenmesidir. Bu araştırma ilişkisel tarama modeline sahiptir. Araştırmanın çalışma grubunu; 18 yaş üstü en az 1 yıldır devam eden bir evliliğe sahip olan ve partnerine karşı bağlanma yaralanması 361 (230 kadın, 131 erkek) kişi oluşturmaktadır. Verilerin toplanmasında Kişisel Bilgi Formu, Evlilikte Bağlanma Yaralanmaları Ölçeği (Terzi İlhan, 2020), Heartland Affetme Ölçeği (Bugay ve Demir, 2010) ve Bilişsel Duygu Düzenleme Ölçeği (Onat ve Otrar, 2010) kullanılmıştır. Bağlanma yaralanmalarının; cinsiyet, daha önce psikolojik yardım alıp almama durumu değişkenlerine göre farklılığını incelemek adına Bağımsız Örneklem T-testi; eğitim düzeyi, evlenme biçimi değişkenlerine göre farklılığını incelemek adına Tek Yönlü Varyans Analizi (ANOVA); yaş, evlilik süresi, çocuk sayısı değişkenleriyle ilişkisini incelemek adına Pearson Basit Doğrusal Korelasyon Analizi uygulanmıştır. Katılımcıların affetme düzeyleri ve bilişsel duygu düzenleme stratejilerinin birlikte bağlanma yaralanmalarını yordama düzeyini belirlemek için Çoklu Doğrusal Regresyon Analizi uygulanmıştır. Analiz sonuçlarına göre; katılımcıların bağlanma yaralanmaları cinsiyet, eğitim düzeyi, evlenme biçimi değişkenine göre anlamlı bir farklılık göstermektedir (p<.05). Katılımcıların bağlanma yaralanmaları ile yaş (r=.172, p<.01), evlilik süresi (r=.116, p<.05) ve çocuk sayısı (r=.176, p<.01) arasında pozitif yönde anlamlı bir ilişki saptanmıştır. Katılımcıların affetme düzeyleri ve bilişsel duygu düzenleme stratejileri birlikte, bağlanma yaralanmalarındaki değişimin %11’ini açıklamaktadır. Sonuçlar alan yazın ışığında tartışılmıştır.The main purpose of this research is to examine the relationships between attachment injuries, forgiveness, and emotion regulation in married individuals. In this research, which emphasizes attachment injuries, another aim is to examine the levels of attachment injuries of married individuals according to various demographic variables. This research has a relational screening model. The study group of the research consists of 361 people (230 women, 131 men) who are over 18 years old, have been married for at least 1 year, and have attachment injuries against their partner. Personal Information Form, Marriage Attachment Injuries Scale (Terzi İlhan, 2020), Heartland Forgiveness Scale (Bugay and Demir, 2010), and Cognitive Emotion Regulation Scale (Onat and Otrar, 2010) were used in data collection. To examine the difference in attachment injuries according to gender, and whether psychological help was previously received, an Independent Sample T-test was applied; to examine the difference according to education level, and form of marriage, a One-Way Variance Analysis (ANOVA) was applied; to examine the relationship with age, duration of marriage, and number of children variables, a Pearson Simple Linear Correlation Analysis was applied. A Multiple Linear Regression Analysis was applied to determine the level of predicting attachment injuries together with the forgiveness levels of the participants and cognitive emotion regulation strategies. According to the analysis results; there is a significant difference in the attachment injuries of the participants according to gender, education level, and form of marriage (p<.05). A positive significant relationship has been found between the attachment injuries of the participants and age (r=.172, p<.01), duration of marriage (r=.116, p<.05), and number of children (r=.176, p<.01). The forgiveness levels and cognitive emotion regulation strategies of the participants together explain 11% of the change in attachment injuries. The results have been discussed in the light of the literature.