Yetişkinlerde aile uyumunun kişilerarası duygu düzenleme stratejileri ve mutluluk korkusuyla ilişkisinin incelenmesi

Abstract

Bu araştırmada, yetişkinlerin aile uyumunun kişilerarası duygu düzenleme stratejileri ve mutluluk korkusuyla ilişkisinin açıklanması amaçlanmıştır. Araştırmada, genel araştırma yöntemlerinden ilişkisel (betimsel) desen kullanılmıştır. Çalışma grubu, 18 yaş üstü bireylerden oluşmaktır. Veri toplama araçları olarak Aile Uyumu Ölçeği Türkçe Kısa Formu, Kişilerarası Duygu Düzenleme Ölçeği ve Mutluluk Korkusu Ölçeği kullanılmıştır. Nicel verilerin analizinde SPSS 22 istatistik paket programından yararlanılmış ve betimsel istatistikler yanında bağımsız değişkenlerin bağımlı değişkenler üzerindeki yordayıcı etkilerini belirlemek amacıyla basit doğrusal regresyon analizleri uygulanmış değişkenlerin birbirleriyle ilişkilerini belirlemek için ise Pearson Korelasyon hesaplanmıştır. Sonuç olarak, aile uyumu düzeyinin kişiler arası duygu düzenlemeyi yordadığı bulunmuştur. Öte yandan aile uyumu düzeyinin mutluluk korkusu düzeyini anlamlı bir şekilde yordamadığı tespit edilmiştir. Aile uyumu düzeyi, kişilerarası duygu düzenleme düzeyinin ve mutluluk korkusu düzeyinin; yaş, cinsiyet, medeni durum, eğitim durumu ve gelir düzeyi açısından çeşitli noktalarda farklılaştığı tespit edilmiş olup tartışma kısmında bu verilere yer verilmiştir.

In this study, it was aimed to explain the relationship between family adjustment, interpersonal emotion regulation strategies and fear of happiness on adults. In the research, relational (descriptive) design, which is one of the general research methods, was used. The sample of the study consists of individuals over the age of 18. Family Harmony Scale Turkish Short Form, Interpersonal Emotion Regulation Scale and Fear of Happiness Scale were used as data collection tools. SPSS statistical package program was used in the analysis of quantitative data. Simple linear regression analyzes were used to determine the predictive effects of independent variables on dependent variables; Pearson Correlation Coefficient were applied to determine the relationships between variables. As a result, it was found that the level of family adjustment predicted the frequency of using interpersonal emotion regulation strategies. On the other hand, it was determined that the level of family adjustment did not significantly predict the level of fear of happiness. It was found that family cohesion, frequency of using interpersonal emotion regulation strategies and fear of happiness differed at various points in terms of age, gender, marital status, educational status and income level, and these data are included in the discussion section.