Romandan müzeye kurgu ile gerçekliğin sınırlarının yeniden şekillenmesi: Masumiyet Müzesi örneği

Abstract

Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi romanı ve aynı adlı müze, dil üzerinden yaratılan edebiyatla somut kültürel malzemeyi benzersiz biçimde birleştiren, uluslararası alanda ses getirmiş bir projedir. Roman, saplantılı bir aşk öyküsünün yanı sıra derin toplumsal, kültürel ve psikolojik çözümlemeler sunan, katmanlı ve zengin bir yapı içerir. Burada 1975 ile 2004 yılları arasında İstanbul’da geçen hikâyenin en dikkat çekici özelliği, aşkın nesneler üzerinden somutlaştırılmasıdır. Böylece eser, edebiyat tarihinde benzersiz bir tür deneyi olarak öne çıkar. Fiziksel bir müzeyle bütünleşerek kurmaca ve gerçeklik arasındaki sınırları aşan roman, nesneler aracılığıyla okurun hayal gücünü somutlaştırarak disiplinler arası bir genişlemeye kapı açmaktadır. Bu durum, Pamuk’un edebiyatın sınırlarını genişletmesine ve edebiyat kuramında yeni tartışmalar yaratmasına olanak sağlamıştır.

Orhan Pamuk’s novel The Museum of Innocence and its corresponding museum uniquely blend literature, an art form built on language, with tangible cultural objects, gaining international acclaim for crossing boundaries between fiction and reality. Beyond depicting an obsessive love story, the novel provides profound social, cultural, and psychological analyses, forming a richly layered narrative. Set in İstanbul from 1975 to 2004, the novel uniquely expresses love through the symbolism of objects, thus becoming an unprecedented experiment in literary history. Integrating with an actual museum, the novel systematically blurs fiction and reality, using physical objects to concretize the reader’s imagination and prompting interdisciplinary expansion. Through this innovative approach, Pamuk expands the boundaries of literature, stimulating new theoretical discussions within literary studies