Zihinsel yetersizliği olan çocuklara sosyal becerilerin öğretiminde güç kartı stratejisinin etkililiği

Abstract

Bu araştırmanın genel amacı zihinsel yetersizliği olan çocuklara sosyal becerilerin öğretiminde güç kartı stratejisinin etkililiğini incelemektir. Bu amaç doğrultusunda biri dokuz ikisi on beş yaşında olan iki kız ve bir erkek öğrenciye “yardım talep etme” davranışının öğretiminde güç kartı stratejisinin etkililiği incelenmiştir. Katılımcıların tamamı orta düzey zihinsel yetersizlik tanılıdır. Araştırma tek denekli araştırma modellerinden katılımcılar arası yoklama evreli çoklu yoklama modeli kullanılarak yürütülmüştür. Araştırma katılımcıların kendi okullarında ve uygulamacının kendi sınıfında gerçekleştirilmiştir. Araştırma sürecinde başlama düzeyi, öğretim oturumları, günlük yoklama oturumları, toplu yoklama, genelleme ve izleme oturumlarına ilişkin veriler toplanmıştır. Elde edilen bulgulara göre orta düzey zihinsel yetersizlik tanısı olan çocuklara yardım talep etme davranışının öğretiminde güç kartı stratejisinin etkili olduğu görülmüştür. Ayrıca katılımcıların edinmiş oldukları yardım talep etme davranışını farklı ortam ve farklı kişilere genelleyebildiği sonucuna ulaşılmıştır. Uygulama sona erdikten sonra birinci, üçüncü ve beşinci haftalarda toplanan izleme verilerine göre tüm katılımcıların edinmiş oldukları yardım talep etme davranışını %100 düzeyde koruduğu görülmüştür. Araştırmada velilerden ve öğretmenlerden sosyal geçerlik verisi toplanmıştır. Toplanan bu verilerde aileler ve öğretmenler sosyal becerilerin öğretiminde güç kartı stratejisini etkili bulduklarını belirtmişlerdir. Ayrıca güç kartı stratejisini çocuklar için dikkat çekici ve eğlenceli olduğunu düşündükleri, özel ilgi alanlarının eğitimlerinde araç olarak kullanılmasından memnun oldukları ve stratejiyi pratik, maliyeti düşük, kolay uygulanabilir buldukları tespit edilmiştir.The general aim of this study was to examine the effectiveness of the power card strategy in teaching social skills to children with intellectual disabilities. In line with this purpose, the effectiveness of the power card strategy in teaching the behavior of “asking for help” to two female and one male students, one of whom was nine and the other was fifteen years old, was examined. All of the participants were diagnosed with moderate intellectual disability. The study was conducted using the multiple probe model with a probe phase between participants, one of the single-subject research models. The research was conducted in the participants' own schools and in the practitioner's own classroom. During the research process, data on baseline, instructional sessions, daily probe sessions, mass probe, generalization and follow-up sessions were collected. According to the findings, it was seen that the power card strategy was effective in teaching help-seeking behavior to children with moderate intellectual disability. In addition, it was concluded that the participants were able to generalize the help-seeking behavior they acquired to different environments and different people. According to the follow-up data collected in the first, third and fifth weeks after the end of the intervention, it was seen that all participants maintained the behavior of requesting help at 100% level. Social validity data were collected from parents and teachers. In these data collected, parents and teachers stated that they found the power card strategy effective in teaching social skills. In addition, it was determined that they thought that the power card strategy was remarkable and fun for children, that they were satisfied with the use of special interests as a tool in their education, and that they found the strategy practical, low cost, and easy to implement.