Pierre Reverdy'den şiirler

Abstract

Bir gün sınırlar zorlanır , uzanıp duran çizgiden daha uzağa gidilir. Tuhaf bir yoldur bu, mavi-yeşil bir köşeye sığınmış gökkübbeye doğru kıvrılan; kötü dikilmiş, bir başkasının sırtında, tersyüz edilmiş bir giysinin mucizesi. Baş üç kez egilir. Uzaktan diz bükülür ve el kalkar. Solgundur beyaz eldiven, yaprak dalından ayrık. Rüzgar batan güneşe çullanır, coşkun bir at gibi, köpük dolu ve akşam kararır. Ses­ler önde koşar, hüzünlü fenerler yanarken rıhtım boyunca, ırmak gülümser. Dolan zaman çalan bir başka saati çiğneyip geçmiş. Yolcuların adımları uzaklara koşuyor çoktan. Ben, ben ... sürekli göğün beni bağışlamasını umuyorum. Ama yitirdiğim zamanı ele geçirmek için bana verilecek öğütlere tez elden ihtiyacını var.