Zihin yetersizliği olan bireylere basit yaralanmalara ilk yardım yapma becerisinin öğretiminde video ipucu uygulamasının etkililiği

Abstract

Bu araştırmanın genel amacı zihin yetersizliği olan bireylere basit yaralanmalara ilk yardım yapma becerisinin öğretiminde video ipucu uygulamasının etkililiğini incelemektir. Bu doğrultuda araştırma süreci 15-17 yaş aralığında iki kız bir erkek öğrenci olmak üzere toplam üç katılımcıyla yürütülmüştür. Katılımcılar hafif düzey zihin yetersizliği tanısına sahiptir. Araştırmada tek denekli araştırma modellerinden katılımcılar arası yoklama evreli çoklu yoklama modeli kullanılmıştır. Öğretim amacıyla hazırlanan video bireyin kendi bakış açısını yansıtacak şekilde hazırlanmıştır. Araştırma sürecinde başlama düzeyi, öğretim oturumları, günlük yoklama oturumları, toplu yoklama, genelleme ve izleme oturumlarına ilişkin veriler toplanmış ve analiz edilmiştir. Araştırma sonucunda elde edilen bulgulara göre hafif düzey zihin yetersizliği tanısı olan bireylere basit yaralanmalara ilk yardım yapma becerisinin öğretiminde video ipucu uygulamasının etkili olduğu görülmüştür. Aynı zamanda katılımcıların edinmiş oldukları basit yaralanmalara ilk yardım yapma becerisini kendi vücutlarının farklı bir bölgesinde yer alan yaralanmalara genelleyebildikleri görülmüştür. Uygulama sona erdikten sonra birinci, üçüncü ve beşinci haftalarda toplanan izleme verilerine göre tüm katılımcıların edinmiş oldukları ilk yardım yapma becerisini koruduğu belirlenmiştir. Araştırma sonrasında katılımcıların öğretmenleri ile gerçekleştirilen sosyal geçerlik çalışmaları neticesinde çalışmaya ilişkin olumlu görüşlerin olduğu saptanmıştır.The general purpose of this study is to examine the effectiveness of video prompting method in teaching first aid for simple injuries to individuals with intellectual disabilities. Accordingly, the research process was conducted with two female and one male students between the ages of fifteen and seventeen. The participants were diagnosed with mild intellectual disability. In the study, a single-subject research model with multiple probe phases between participants was used. During the research process, data on the baseline, instructional sessions, daily probe sessions, mass probe, generalization and follow-up sessions were collected and analyzed. According to the findings obtained as a result of the research, it was seen that video prompting was effective in teaching first aid for simple injuries to individuals with mild intellectual disability. At the same time, it was seen that the participants were able to generalize the skill of providing first aid to simple injuries to a different part of their body. According to the followup data collected in the first, third and fifth weeks after the end of the intervention, it was determined that all participants maintained their first aid skills. As a result of the social validity studies conducted with the teachers of the participants after the research, it was determined that there were positive opinions about the study.