İkili iskelet boyamaları
Loading...
Date
2005-09-23
Authors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Uludağ Üniversitesi
Abstract
İkili iskelet boyaması, sonuçlarının güvenilir olması nedeniyle; deneysel teratolojik çalışmalarda en sık kullanılan yöntemdir ve bu nedenle de teratoloji çalışan araştırmacılar tarafından iyi bilinmesi son derece önemlidir. Bu derlemenin amacı; iskelet boyamasında, ilk uygulanmaya başlandığı tarihlerden günümüze kadar gerçekleşen başlıca gelişmeleri özetleyerek araştırmacılara kaynak oluşturmaktır. İskelet boyamalarında ilk önemli gelişme kemiğin alizarin red S ile boyanmasıdır. Ardından, termdeki deney hayvanı fetuslarının iskeletinin önemli bir bölümünün kıkırdaktan oluşması nedeniyle, sadece kemiğin boyanmasının yeterli olmayacağı düşünülerek kıkırdak bölümleri boyayacak uygun ajanlar aranmaya başlanmıştır. Bu amaçla, methylen blue, toludin blue, methyl green ve rezorsin fuksin denenmiş, ancak tatmin edici sonuçların alındığı boya alcian blue olmuştur. Bu iki boyanın beraber kullanıldığı ikili iskelet boyaması yöntemlerinin yayınlanmasının ardından da; boyanma kalitesini arttırmayı, işlemin süresini kısaltmayı, erişkin deney hayvanlarında kullanılabilecek metotlar tanımlamayı, boyama işlemini daha basit ve daha pratik hale getirmeyi, iskelet boyamalarını farklı amaçlara sahip diğer teknikler ile bir arada kullanmayı ve farklı türlerin fetuslarında kullanılabilecek metotlar geliştirmeyi amaçlayan çalışmalar yapılmıştır.
Because of its trustable results, double skeletal staining is the most widely used method in experimental teratological studies and should be known very well by the researchers who work teratology. This review aims to form a source for the teratology researchers by summarizing the developments about the skeletal staining from the first day to today. The first important development of skeletal staining has been the staining of bone with alizarin red S. After that, because the skeleton of the foetuses of laboratory animals at term contains a considerable amount of cartilage, it has been realized that staining of the bone alone is insufficient and search for a dye, which will stain the cartilage properly, has been started. For this aim, methylen blue, toludin blue, methyl green and rezorsin fuksin has been tested, but the satisfactory result were obtained with alcian blue. After the publication of double skeletal staining methods in which these two dyes were used; studies which aim to increase the quality of the staining, to decrease the duration of the staining, to simplify the staining method, to use the skeletal staining with other methods and to describe methods which can be used in different species has been done.
Because of its trustable results, double skeletal staining is the most widely used method in experimental teratological studies and should be known very well by the researchers who work teratology. This review aims to form a source for the teratology researchers by summarizing the developments about the skeletal staining from the first day to today. The first important development of skeletal staining has been the staining of bone with alizarin red S. After that, because the skeleton of the foetuses of laboratory animals at term contains a considerable amount of cartilage, it has been realized that staining of the bone alone is insufficient and search for a dye, which will stain the cartilage properly, has been started. For this aim, methylen blue, toludin blue, methyl green and rezorsin fuksin has been tested, but the satisfactory result were obtained with alcian blue. After the publication of double skeletal staining methods in which these two dyes were used; studies which aim to increase the quality of the staining, to decrease the duration of the staining, to simplify the staining method, to use the skeletal staining with other methods and to describe methods which can be used in different species has been done.
Description
Keywords
Teratoloji, İskelet boyaması, Skeletal staining, Teratology
Citation
Sunay, F. B. (2005). ''İkili iskelet boyamaları ''. Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, 31(2), 119-126.